Moet
men over de liefde wel nadenken? Menigeen vindt dat alles vanzelf moet
gaan, vanaf de eerste ontmoeting tot en met, als het dan toch moet,
het laatste afscheid en daarna het vrienden-blijven. Als het leven
zich vanzelf ontwikkelt, is dat inderdaad mooi. Er zijn veel
bioscoopfilms over gemaakt. Maar gaat het in onze werkelijkheid ook
altijd vanzelf?
Veel gaat vanzelf, dat is waar. Zon op, zon onder. Eb en vloed.
Rekeningen. Pasen, Pinksteren en Kerstmis. Maar verliefdheid en liefde?
Soms gaat dat vanzelf. Men ziet iemand, die ander kijkt terug, het
gesprek stroomt en de liefde ontstaat. Het bestaat, ik heb het gezien
en ook zelf meegemaakt. Ook in zo'n situatie, zeg ik, is het
belangrijk over verliefdheid en romantiek na te denken. Daarvoor is
het immers kostbaar genoeg.
Spontaan
Ik wil ervoor pleiten om zoveel mogelijk te studeren op romantiek en
liefde. Hoe is de man, wat bezielt de vrouw, zijn er verschillen
tussen Mars, Venus, tussen mannentaal en vrouwentaal. Het geeft
geruststelling en ook helpt het, paradoxaal genoeg, de romance als 'vanzelf'
te laten verlopen. Een aantal jaren geleden ging ik romantisch om met
een man, die op mij uitermate menselijk overkwam. Hij kon over
gevoelens praten, durfde in de bioscoop te huilen, had kijk op
schoenen en was in staat om langdurig telefoongesprekken te voeren die
feitelijk nergens over gingen. Na een tijdje dacht ik dat hij altijd
zo zou blijven en veronderstelde dat de rest van mijn wensenlijstje (winkelen
en dergelijke) ook gerealiseerd zou worden, als vanzelf. Het gebeurde
niet. In plaats daarvan ontdekte ik hoe groot zijn liefde voor voetbal
was en dat hij graag bier dronk om erna luid te boeren. De mens werd
man. Toegegeven, ik overdrijf, maar het geeft een beeld. Zo leerde ik
iets over de klassieke mannelijke en vrouwelijke eigenschappen. Hij
ook. Als er voetbal op tv was, ging ik winkelen. Dat was voor beiden
prettig. En dat ging bijna. vanzelf.
Grote liefde
Wie op zoek is naar de grote liefde, kan blijven wachten tot die
vanzelf komt. Of kan ervoor kiezen om drie stappen te zetten. Meer
niet. Maar verkijk je er niet op. Ten eerste, laat alle beelden van de
ideale geliefde los. Vergeet die hobby's, denk niet aan uiterlijkheden
en waag het evenmin te denken in termen van wat je minimaal toch nodig
hebt. Was je laatste geliefde precies zoals je wensenlijstje dicteerde?
En toch is het nu uit. Gut. Wat zegt ons dat? Stap twee hangt met het
vorige samen. Wees bereid om van iemand te gaan houden die nieuwe en
onvoorspelbare elementen in je leven brengt. Wat dan ook. Het gaat
hier vooral om je bereidheid om voor het onvoorstelbare open te staan.
Er zijn geliefdes die je pas herkent als je ze ontmoet, en geen moment
eerder. Omdat je simpelweg niet wist dat er ook zo iemand kon
bestaan.De derde stap is voor velen het moeilijkste: kun jijzelf
gevonden worden? Zijn er elke dag momenten waarop je rustig bent en om
je heen kijkt, zodat je merkt wie er naar je kijkt? Of ben je de hele
dag gevangen in afspraken, in tijdschema's, in altijd een horloge
dragen waarop je elk uur kijkt? Gevonden kunnen worden betekent voelen
dat je "tijd verspilt". Maar dat doe je niet. Juist niet!
Morgen
Liefde is een werkwoord. Een lastig werkwoord: je moet moeite doen om
te vinden, een profiel schrijven, een geschikte foto erbij zoeken,
ontmoetingen doorstaan met net-niet en met heel-misschien, of met
dat-nooit, je moet zoeken naar liefde. Dat is een onvoorspelbare weg
die kronkels heeft en eindeloos lang lijkt, maar die opeens een draai
neemt. En daar staat die ene dan. Misschien gebeurt het morgen al.
Wees voorbereid. Lees een hoofdstuk over liefde.
Vilan van de Loo |